Nieuws 2015

27

Sept

T3 manche te Lille

 

Vandaag stond de laatste wedstrijd van de T3 series op het programma. Tevens ook mijn laatste wedstrijd van het seizoen. SP&O stond vierde in de ranking en met het jonge team bestaande uit Neal Van Vaerenbergh, Bob Schaepherders, Jonathan Wayaffe, Jeffrey Reinders en mezelf gingen we deze plaats dan ook proberen te verdedigen. Ik kende een minder zwemnummer, deels te wijten door ingesloten te worden nog voor de start. Desondanks had ik Sven Strijk van Atriac die juist achter mij uit het water kwam en waar ik enkel bij te volgen had op de fiets. Die jongen kijkt gewoon niet achterom en beukt zich naar de voorrijdende groepjes. Uiteindelijk vormde er zich dan een tamelijk grote 2de achtervolgende groep met Jonathan, Bob, Jeffrey en mezelf. Neal zat in de derde groep. Ik probeerde geen trap teveel te geven en de benen zo fris mogelijk te houden. Wanneer de wissel eraan zat te komen werd er meer gespannen gereden. Iedereen wou voor de brug vooraan zitten omdat, vanaf dan, de baan alleen maar smaller werd en er bijna geen manier was om nog plaatsen op te schuiven. Het lukt me aardig om voorin post te vatten en mijn wissel was een van de betere van mijn ‘carrière’. Ik sprintte de wissel uit en probeerde zo al een kleine schikking te maken in de groep. Arthur De Jaeghere kon nog mee en even later kwam ook ploegmaat Jonathan aansluiten. Peter Denteneer, trainingsbuddy en favoriet vooraf, haalde ons in na een 2km met een verschroeiend tempo. Ik probeerde zo lang mogelijk te volgen maar uiteindelijk moest ik hem enkele meters geven. Jonathan kwam over mij na 1ronde hij vulde de achterstand op Denteneer en mezelf mooi op. Ik probeerde weer zo lang mogelijk te volgen en voelde ook dat ik er aan het doorkomen was. Op een gegeven moment vertraagde Jonathan en maande me aan om Denteneer te volgen. Jonathan voelde zich niet zo goed worden op dat moment en werd uiteindelijk 20ste. Ik versnelde nog in de laatste meters van het lopen en werd zo 11de. Het was een wedstrijd van zeer hoog niveau met –buiten Jelle Geens – praktisch alle vaste waarden van het Belgische triatlon wereldje. Ik had in het begin van het jaar zeker getekend voor een seizoen als dit en ga dan ook voldaan de winter tegemoet. Nu is het tijd voor een stevige rustperiode.

Als laatste wil ik SP&O en al zijn sponsors bedanken voor de ondersteuning dit jaar. Ik heb laten zien, na een minder seizoen vorig jaar, dat er nog wel wat in ‘den Hernaert’ zit. Zonder het vertrouwen van de club had ik dit nooit kunnen verwezenlijken. Ook enorm veel credits aan trainer Stijn Goris voor het prachtige trainerswerk. Ook ongewoon hoeveel tijd en moeite hij in het training geven steekt en toch nog zo’n sterk atleet is. Pure grinta. Ook de ‘Goris trainingsgroep’ krijgt enorm veel bedankjes. Het is een bangelijke groep die elkaar voorttrekt in een bangelijke sfeer. Ik ben dan ook blij dat ik hier deel van mag uitmaken! Als laatste, misschien cliché maar wel pure waarheid, moet ik mijn ouders bedanken als grootste sponsoren dit seizoen. Zowel financieel als moreel waren zij onmisbaar! Zo, het verslagje zit erop, tot volgend seizoen, tot volgende week of tot morgen. See you when I see you.

20

Sept

Triatlon Mechelen

 

Zelf had ik weinig verwachtingen, de wedstijd kon alleen maar meevallen. De wonden van vorige week waren nog niet volledig in orde maar desondanks had ik mijn voorbereiding niet echt moeten onderbreken. Met startnummer 10 werd ik bij de ‘favorieten’ gerekend. Ik mocht plaatsnemen op de eerste rij en startte tussen ervaren rotten Stijn Goris en Adam Lambrechts. Ik kende een goed start en tot de eerste boei week ik niet veel af van Lambrechts zijde. Bij de boei verspeelde ik hem en samen met Stijn Goris zwommen we terug naar het strand. Dan kwam de ‘Australian exit’ die eerder Belgisch aanvoelde. Samen met Stijn en Arthur dook ik terug het water in en begonnen we aan onze 2de zwemronde. Vol met zuur maalden mijn armen. Ik probeerde Stijn nog zo lang mogelijk te volgen maar uiteindelijk moest ik gas terugnemen. Arthur kwam dan langs me zwemmen en ik volgde hem tot het einde. Samen met onder andere de mannen van Atriac kwam ik uit het water. Ik kende een goeie wissel en sprong na wisselkoning Arthur op de fiets. Al snel vormde zich de achtervolgende groep met de mannen van Atriac die de forcing voerden. Na enkele kilometers hadden we Stijn Goris en Thomas de Vleesschouwer te pakken. De koplopers bestonden nu enkel nog uit KJel De Hertog, Peter Denteneer, Adam Lambrechts en Daan Pex. Ze hadden een voorsprong van een dikke minuut op onze groep. Trainer Stijn Goris had vooraf instructies gegeven om zeker niet teveel op kop te rijden. Met Stijn zelf die praktisch ook niet reed omdat hij ploegmaat Kjel De Hertog voorin had, was het gemakkelijk voor mij. Ik zette me in Stijn zijn wiel en kwam daar niet meer uit. Ik kwam als 4de de wissel binnen, schoot de loop pantoffels aan en de afsluitende loopproef kon beginnen. Stijn Goris voerde het tempo de hoogte in. Al snel scheidde er zich een groepje af dat bestond uit Marc Geerts, Arthur, Stijn, Tom Mets en mezelf. Ik testte zelf eens de benen en plaatste een kleine tussenversnelling. Ik voelde dat het wel goed ging maar besefte ook dat ik niet meer al te veel met mijn krachten moest spelen. Na een loopronde van 5km liep ik nog steeds “vlot” mee. We liepen toen voor plaatsen 3,4,5 en 6. Bij het ingaan van de tweede ronde moesten we opnieuw een klein brugje oplopen dat over een beek lag. Daar voelde ik een lichte kramp in mijn hamstring schieten. Ik kon nog even doorlopen maar dan werd de kramp erger en kon ik niet meer lopen. Ik ging liggen uit pijnreflex en een mevrouw kwam te hulp. Een volle minuut later stond ik moeizaam recht en vervolledigde ik het loopnummer. Als 10de liep ik over de meet. Ik was zeer tevreden met dit resultaat en had me geweldig geamuseerd. Volgende week nog de T3 wedstrijd in Lille en dan boeken toe en beentjes omhoog.

13

Sept

BK jeugd te Brugge

 

Na een goed zwemnummer kwam ik als 7de de wisselzone binnengelopen en met ploegmakker Yannick Vos en SMO atleet Jano Van Parys vormden we al snel het achtervolgend groepje op de twee koplopers (Joachim Wera en Dries Matthys). Na één ronde fietsen kwamen favorieten Arno Nackaerts en Arnaud Mengal aansluiten. Neal Van Vaerenberh, ook SP&O’er, zette zich bij het ingaan van 2de ronde op kop en nam iedereen op sleeptouw. En dan op een lang recht stuk gaat de atleet voor mij onderuit. Het volgend moment lig ik op de grond. De fiets had geen stukken maar mijn rechterflank was wel goed geschaafd. Zwaar ontgoocheld keer ik terug waar ‘the crowd’ staat en laat ik me verzorgen door de EHBO post. Wat een hoogdag moest worden draaide uit op een valpartij en DNF. Mijn junior carrière werd dus afgesloten in mineur maar desondanks probeer ik nu te recuperen van de val en me te focussen op mijn eerste kwart triatlon, tevens thuiswedstrijd, die volgende week plaatsvindt in Mechelen. Tot dan!

30

Aug

BK sprint te Chièvres

 

30°+ was voorspeld, dus hier hebben we rekening mee gehouden. De ene helft van de auto vol fietsen ,de andere vol drank. Samen met broer naar de wedstrijd, steeds leuk. Goed op tijd daar voor de verkenning van wat een “ronde van Vlaanderen” achtig parcours bleek te zijn. Vals platte betonbaantjes met hier en daar nog wat steentjes, zand en andere rommel, opletten dus. Het loop parcours was ook wat op en af maar hebben we niet verkend, ik zou de rest wel volgen. Tijdig naar de zwemstart, die een BK onwaardig was. Veel te smal om te starten, eerst 10 minuten uitstel, dan toch om 14.55 toch in het water, veel gefluit en geroep van de scheidsrechters en organisatie i.p.v. gewoon te starten… bam en dan toch weg. Redelijk gezwommen en na de eerste groep uit het water. Op de fiets wat geluk dat de “Atriacers” in de tweede groep zaten, die mannen werkten goed samen en de aansluiting met de eerste groep kwam er dan ook. Juist voor mij ging dan nog iemand onderuit en ik moest nog een gat dichtknallen zoals Boonen in zijn beste dagen, zelf was ik er even niet goed van. Wissel, chaos tot en met, maar uiteindelijk was mijn T2 tijd nog niet zo slecht, iedereen behalve de eerste 3 a 4 werd opgehouden blijkbaar. Nu komt het: eerste loopronde, slecht, ik vond niet direct de benen, maar ik had ze blijkbaar wel en was één van de niet zo velen die tegen de loden hitte kon. Hierdoor heb ik in de tweede loopronde nog wat “lijken” opgeraapt om zo een 11ste looptijd en een 12de (11ste belg) plaats te halen. Achteraf bekeken had er meer ingezeten. Mijn broertje heeft het ook prima gedaan met een 19de looptijd. Ook hij kon blijkbaar goed tegen de warmte. Misschien toch al eens kijken naar een vlucht richting Hawai voor twee? Op naar het Bk voor kinderen op 13 september.

15

Aug

Jeugdcup Izegem

 

Na een maand zonder wedstrijd stond er nu de jeugdcup in Izegem op het programma. Ik had dit jaar nog geen wedstrijd bij de jeugd in België meegedaan dus ik had er echt wel zin in. Izegem was mede zeer aantrekkelijk omdat den brother ook deelnam. Het is altijd plezant om samen de opwarming af te werken en nog wat te lachen, om zo de stress zolang mogelijk af te houden. Het werd zwemmen zonder wetsuit. Iets voor 11u30 klonk het startschot en ik kende een goede start. Ik plaatste me tamelijk snel in de oksel en schoof stilletjes aan op naar voren. Als vijfde kwam ik het kanaal uitgekropen en sprintte ik naar mijn fiets. Door een minder wissel (bijna helm vergeten ) reed ik als 3de van mijn groep de brug op. Op dat moment hadden Simon Folens, Jarne Verhaegen en Stan Vandendriessche een voorsprong van 25s op ons groepje. Ik deed al een kleine versnelling op de brug zodat ik als eerste het dorp kon doorrijden. Door de technische passage door het centrum werd alles al een beetje op een lint getrokken. Wanneer we de brug terug overreden plaatste ik een bijna maximale versnelling en enkel Arno Van Hende kon volgen. Ik zag Nackaerts op tien meter hangen. Van Hende pakte goed over en wanneer ik eventjes had kunnen recupereren ging ik nog eens vol aan kop. Uiteindelijk kraakte Nackaerts en reed ik met Van Hende stevig door. Stan Vandendriessche moest lossen aan de kop en maakte de aansluiting met ons. Na een ronde hadden we toch nog 20s achter op de kop en 20s voor op de grotere groep met enkele favorieten voor winst, zoals Arno Nackaerts en Yorben Verboven. In de tweede fietstoer raapten we Simon ‘kanon’ Folens op en ook hij sloot aan bij ons groepje. Het tempo in de tweede fietstoer was trager als de eerste. De wind op kop maakte het echt afzien voor iedereen. Ik keek eens naar achter en zag de grote groep snel naderen. De mannen waar ik mee reed pakten minder snel over en mijn benen zaten ook niet meer zo fris. Een halve kilometer voor de wisselzone werden we opgeraapt. Enkel Jarne Verhaegen had 25s voorsprong en zo begonnen we aan het lopen. Arno Nackie vertrok als een racket en pakte direct 50m. Ik zette me op kop van de achtervolgende loopgroep met Yorben, Simon, Stan Vanwalleghem en Troy Kiveryn in mijn zog. Na een enkele honderd meters voelde ik dat er niet zoveel snelheid opzat en toen nam ook Simon de kop over. Na een toer was Arno op kop, Jarne liep in tweede stelling en Simon, Yorben en ikzelf vormden de achtervolging. Ik bleef bij die mannen lopen en hoopte in mezelf dat ik de loopbenen nog zou tegenkomen onderweg. De A-jeugd heeft serieus wat niveau maar ik ben er toch liever voor dan achter. De tweede toer liepen we op enkele meters van den bro, Emilio Hernaert. Hij had een rondje achterstand maar wist toch knap stand te houden om voor ons groepje te blijven uitlopen. Bij het ingaan van de laatste ronde had Yorben ondertussen een tussenversnelling geplaatst en was lichtjes weggelopen van Simon en mezelf. Bij het inhalen van Emilio vond ik de goede benen ofwel de motivatie om te beginnen versnellen. Hij roept mij nog enkele motiverende woorden toe en ik ga. Simon moet lossen en ik loop het gat toe tot bij Yorben Verbowski. Ik kan nog een versnelling plaatsen en eindig zo op vijf seconden van Nackie. Ik had graag gewonnen maar ik was niet zwaar teleurgesteld. Arno Nackaerts had het goed gespeeld en was verdient gewonnen. Nu is het uitkijken naar het BK sprint triatlon op 30 augustus in Chièvres.

18

Juli

ETU juniorcup te Châteauroux (Frankrijk)

 

Voor de derde week op rij stond ik dit weekend op de blauwe matten in het pittoreske Franse dorpje, Châteauroux. De entourage bestond deze keer uit mijn pa en mijn broer. Deze laatste zorgde voor weer enkele knappe foto’s die te checken zijn in the gallery. De race was om 18u15, tamelijk laat maar hierdoor was de warmte al wat gaan liggen. Watertemperatuur bedroeg wel 26°. Met startnummer 5 kon ik vroeg mijn plaats ‘kiezen’ en ik zette me naast een Deen waarvan ik wist dat hij een goede zwemmer was. Startschot werd gegeven en weg waren de juniors. Het zwemmen ging niet zo goed. Ik verloor veel aan de boeien en kreeg me moeilijk terug op gang na het draaien en keren. Ik kwam samen met Arno en Yannick uit het water en dan was het 400m lopen naar de wisselzone. Dat lopen viel harder tegen dan gedacht. Als mindere zwemmer hoop je dat je in die 400m andere atleten inhaalt als nooit tevoren maar dit was niet het geval. De wissel was goed en weg waren we voor het fietsen. Het waren vier ronden over een toch wel geaccidenteerd parcour. De achterstand om de kopgroep bedroeg 30s en het was mijn doel om dit dicht te krijgen. Ik deed enkele goede kopbeurten en Yannick en Arno deden ook flink wat kop. Weinig andere atleten reden mee en hierdoor viel het steeds een beetje stil. Dan weet je al dat het zo niet echt ging lukken en de laatste 2 ronden zette ik me meer vanachter. Tijdens de laatste ronde kregen we een hevige onweersbui waardoor het wegdek spiegelglad werd en het bijna onmogelijk werd om de bochten deftig te pakken. Regendruppels die neigden naar hagel vielen uit de lucht en atleten begonnen te vallen. Ik nam geen enkel risico want vallen was het niet waard en ik liet een klein gaatje op de groep. Uiteindelijk maakte ik op het einde terug de aansluiting met de groep en de achterstand op de kopgroep bedroeg ongeveer 20 seconden bij het uitkomen van de wisselzone. De Deen, waar ik ook naast stond met het zwemmen, kwam me voorbij gelopen en ik wist dat ik hem moest volgen. Ik volgde hem zo lang als ik kon en zo had ik vanaf het begin het snelle tempo te pakken. Op het stukje licht bergop, moest ik hem spijtig genoeg lossen. Maar: Going up is going down. Het stuk naar beneden lag me echt wel goed en hier haalde ik telkens wat atleten in. De laatste 500m had ik nog enkele meters achterstand op nummer 5 en met een laatste versnelling ging ik erover. Als 5de kwam ik dus over de finish als een voldaan atleet. Na twee mindere wedstrijden de voorbije weken was het nu weer eens prijs. In zo’n wedstrijden heb je niet alles zelf in de hand en al zeker niet als het zwemnummer iets minder goed loopt in vergelijking met de andere disciplines. Daarom mag ik zeer tevreden zijn met mijn 5de plaats in Châteauroux en kan ik ook op een positieve manier terugblikken op de de eerste seizoenshelft. Ik sta terug op het niveau waar ik moet staan en daar ben ik maar al te blij om.

11

Juli

EK juniors Geneve (Zwitserland)

 

Een week na het tegenvallend resultaat in Holten stond er het EK junioren op het programma. Door mijn top 10 in Wenen was ik hiervoor geselecteerd. Ik vertrok goed in het zwemmen. In de oksel van de atleet links van mij. Aan de boei kreeg ik deze keer wel wat meer klop dan anders. Ik kwam uit het water op 5” van Noah Servais en miste juist de aansluiting met de fiets. Tot aan de voet van de klim reed ik met een kleiner groepje mee maar op de klim moest ik ook hier passen. Boven aan de klim keek ik achterom en zag ik een ander klein groepje met ook Arno achter mij rijden. Bij deze groep sloot ik me aan om de resterende fietsafstand af te leggen. De volgende tweemaal ging de klim wel degelijk maar ik zag toch nog altijd zwaar af. Uiteindelijk verloren we veel tijd op de grote kopgroep. Ik wisselde goed en achter Arno liep ik de wissel uit. Ik kon van in het begin direct tempo maken en liep met een tijd van 16’30” nog naar een 56ste plaatst. Vooraf vreesde ik al wel voor het fietsparcour dat momenteel nog niet echt op mijn lijf geschreven is. Een tegenvallend resultaat maar al bij al een mooie ervaring opgedaan.

De dag nadien stond er nog de mixed relay op het programma. Noah was al op vakantie vertrokken en hierdoor stond ik aan de start. De volgorde was: Hanne De Vet, Mezelf, Amber Rombauts en Romain Loop. We eindigde onze wedstrijd als 10de en weer was ik een ervaring rijker. Ik heb veel bijgeleerd, zowel door mijn eigen wedstrijd als door het kijken naar de elite atleten. Het EK leverde me misschien geen mooie plaats op maar ik heb wel een foto met één van mijn favoriete triatleten (juist onder Frodeno wel) kunnen bemachtigen. David Hauss, winnaar bij de elite, is de naam.

4

Juli

ETU juniorcup Holten (Nederland)

 

Een maand na Wenen stond er een volgende ETU cup op het programma in Holten. Ik had goed kunnen doortrainen tijdens de examens dus qua form moest het wel goed zitten. Samen met Simon Folens lag ik op de kamer in het Holtens motel. Geen airco in het motel en volle bak zon op de ramen terwijl de hittegolf over het land trekt is geen goede combinatie. Het was puffen en zweten geblazen en drinken werd de vijfde discipline. De wedstrijd werd ook uitgesteld naar de avond zodat het iets draaglijker was voor de atleten. Zaterdag om 17u30 doken we in het water. Ik had een goede start en aan de eerste boei zat ik nog steeds goed vooraan. Met ploegmaat Yannick Vos kwam ik het water uit. Ik sprong op mijn fiets en pikte direct aan in een groepje van drie. Yannick pikte ook aan en ons groepje reed naar Arno, Simon, Romain en Noah die gelost waren vooraan. Uiteindelijk bleef de kopgroep van een tien man weg. Uit de achtergrond kwamen er veel atleten terug en onze groep werd de grote achtervolgende groep. Wissel 2 liep niet als gepland. Met nog een prop krantenpapier in een van mijn loopschoenen verloor ik veel tijd en kreeg ik een klein mentaal tikje. Kleine steken werden grote steken en lopen werd joggen. Ik liep over de meet als 35ste en wist niet goed hoe ik me moest voelen. Het krantenpapier in mijn schoen was mijn eigen fout en neigde naar het amateurisme. Het maakte me innerlijk kwaad en ik kon het best zo snel mogelijk vergeten.

31

Mei

T3 series: relay Zwevegem

 

Een dag na Wenen stond er een T3 wedstrijd op het programma. Een korte teamrelay met SP&O beloofde een knallende wedstrijd te worden. Yannick Vos was onze opener en hij deed het zeker niet slecht. Hij miste juist de kopgroep en reed op zijn eentje een honderdtal meter achter de leiders. Hierdoor had hij misschien juist iets teveel krachten verspild maar op karakter beet hij door op zijn laatste 1,5km lopen. Hij tikte Neal Van Vaerenberh aan en met vol enthousiasme dook Neal het kanaal in. Neal maakte er een solo race van en tikte mij af. Ik sprong in het water en lag redelijk alleen. Ik zwom goed tempo en wanneer ik op de fiets sprong zag ik Daan Pex voor mij uitrijden. Bij het keerpunt zag ik dat ook SMO en ATRIAC niet zover voorlagen. In het lopen draaide ik direct de gas open en haalde ik Daan in. Ik gaf Jonathan bijna de aansluiting met SMO en ATRIAC. Al na het zwemmen had Jojo the beast de kleine achterstand overbrugd en in het lopen maakte hij het mooi af. Hij liep Tom Mets op een aantal meter en zo werd SP&O mooi 3de. Kort samengevat was mijn weekend een waar succes.

30

Mei

ETU juniorcup - Wenen (Oostenrijk)

 

Na een periode van trainen was het moment daar om nog eens een ‘juniorcupke’ te doen. Wenen was, voor het seizoen begon, aangeduid als dé wedstrijd om te pieken en – als gevolg - de EK limiet te halen. Op naar Wenen dus. Don Padré ging deze keer mee in plaats van de mama. Zo kon hij met zijn eigen ogen eens zijn investering aan het werk zien. Er stonden 4 belgen aan de start: trois sales Walons (Quelle blague, vraiment des garçons trés sympa!, Noah Servais, Romain Loop en Arnaud Mengal) et moi. Op vrijdag bekeek ik het parcours wat en was er de briefing. Zaterdag om 10u ’s morgens was het dan eindelijk zo ver. Ik had startnummer 14 en stond dus goed vooraan in het rijtje te wachten om een startplaats te kiezen. De zwemstart was starten in het water waarbij je jezelf met één hand aan een brug moest vasthouden. De gekende on your marks werd meegedeeld, gevolgd door een toeter, en weg waren we. In startte goed en koos direct om mee met Romain in zijn oksel te gaan. Dit kon ik een goede 200m volhouden en dan moest ik ‘Bouboulle’ laten gaan. Ik koos wat mijn eigen tempo en moest niet al te veel vechten aan de boeien. Ik maakte mijn zwemnummer af aan de zijde van een atleet die ongeveer hetzelfde tempo zwom als ik. Ik kwam op toch wel een goede 1’15” van de eerste zwemmer uit het water wat niet niets is. Zonder achterom te kijken wisselde ik en sprong op mijn fiets. Ik reed direct een gaatje dicht naar een klein groepje voor mij dat zich juist had gevormd. Toen keek ik achterom en zag ik dat er bijna geen volk achter mij was. Nu moesten we nog vooraan geraken. Ik sleurde er één goede kopbeurt uit zodat de echte knallers niet al te veel zouden zagen en zette me dan in de wielen en kwam daar praktisch ook niet meer uit. Eerst sprokkelden we het groepje Noah op. Dan het groepje Romain. De laatste ronde ging in en de kopgroep was nog niet gegrepen. We kwamen wel dichter. Ik zette me in het wiel van Jimmy Kershaw, die zich een weg naar voren in de groep baande. Ik kwam toen nog eens aan kop en deed mijn deel van het werk. We maakten uiteindelijk de aansluiting met de koplopers en dit was dan ook het scenario waar ik op had gehoopt. Als dertiende kwam ik de wissel binnen, in het zog van Noah, wisselde goed, en zette hem op een lopen. Ik volgende de mannen die voor plaats 6-14 aan het lopen waren maar na ¼ van de loopproef moest ik een beetje gas terugnemen. Veel moest ik niet echt prijs geven en ik bleef altijd op een doenbare afstand van die mannen hangen. Met nog een kilometer te gaan gaf ik volle gas en met een lange sprint haalde ik nog 4 atleten op. Ik strandde op een 10de plaats en ben tevreden over mijn race. Vooraf ging ik voor top 8 maar evident is het nooit. Ik weet dat ik er alles voor heb gedaan, zowel in de voorbereiding als op de race dag zelf. Dit seizoen heb ik me echt wel deftig kunnen voorbereiden, zonder blessures, met tof gezelschap(de “biestige” Leuvense trainingsgroep) en met de expertise van een van de beste trainers van België. The one and only Stijn Goris. Als je er dan wat motivatie instopt dan moet er af en toe wel iets moois uitkomen. 10de is nog altijd niet de Frodeno shizzle, maar het is een begin waar ik best content mee mag zijn. Het vliegtuig zet zijn landing in en hierbij landt mijn rechter wijsvinger op de save button van dit verslag. Hopelijk heb je van deze hoogstaande literatuur (niet overdrijven) genoten. Morgen is het alweer van dat in Zwevegem waar de teamrelay een feit zal zijn. Tot dan!

26

Apr

T3 Series Sprinttriatlon

 

Na een goede twaalf dagen stage in het zonnige Torrevieja waar er met een compact groepje getraind is geweest, (Arthur De Jaeger aka Roomie, Peter Denteneer, Lowie Dewitte, Stijn Goris en Kjel De Hertog) werden er enkele loodjes gelegd voor de komende wedstrijden. Eén van die wedstrijden was chateauroux, de eerste manche van het T3 circuit. Tijdens de stage werd het al snel duidelijk dat deze T3 wedstrijd tot vele speculaties en predicties leidde.

Aangekomen op de plaats delict zag het weer er niet zo strak uit. Constant regen wat het wel gevaarlijk maakte in enkele bochten. Ondanks deze omstandigheden was de zin om te racen niet verdwenen. Ik positioneerde me naast Peter bij de zwemstart wat uiteindelijk goed meeviel. Peter was direct weg en ik werd serieus meegezogen in zijn voeten (voor kort maar je moet ergens beginnen). Zo moest ik niet teveel vechten en kon ik goed mijn ritme vinden. Voor mijn doen ging het zwemmen behoorlijk, ik verloor wel wat plaatsen maar kwam wel met teammaat Jonathan ‘the biest’ Wayaffe uit het water. Ik liep stevig door naar de wisselzone, wisselde snel en het fietsen kon beginnen. Samen met Jojo, Pierre Balty en Sven Strijk maakten we de aansluiting met de 2de groep met onder andere teammaat Yannick ‘Superman’ Vos, Wannes Swinnen en Stijn Goris. Deze laatste is niet onbelangrijk te vernoemen omdat hij tevens de trainer als de te kloppen concurrent was voor mij. Na de kerstcorrida en de zwemwedstrijd in Kappelen op-den- Bos stond het 2-0 voor Goris. In chateauroux er een 2-1 van maken was nu één van mijn doelen geworden. Swat, tot hier deze kleine anekdote, terug naar de koers. Onze groep fietste stevig door maar het gat dichten op de koplopers lukte niet echt. De kleppers die daar dan weer inzaten moet ik jullie niet vertellen. Goede wissel en we konden beginnen aan de loopproef. De eerste ronde ging me niet echt af, veel last van zware kuiten, geen echte krampen maar het scheelde toch ook niet veel. De tweede ronde kwam ik er dan goed door en liep ik toch nog een strak tempo, al zeg ik het zelf. Ik finishte 16de en ben daar best tevreden mee. Als team werd SP&O onverwacht en knap derde wat zeker positief is. We hebben een zeer jonge ploeg en bewijzen dat we in de breedte tamelijk sterk zijn. Goris-Hernaert staat nu op 2-1.

Vrijdag is het al terug van dat met de ploegentriatlon in Izegem. Speerpunt van het team, Jonathan, zullen we moeten missen. Hij doet mee aan de ETU cup te Antalya. Ik heb er alleszins zin in en zin is een begin 😉.

22

Mrt

ETU Juniorcup Quarteira (Portugal)

 

Zondag om 10u lokale tijd ging ik van start in mijn eerste wedstrijd van het komende seizoen. Plaats van gebeuren was Quarteira, Portugal. Een beach start met wel nog een stukje lopen alvorens de zee in te tuimelen was op mijn lijf geschreven. Of dat bleek toch achteraf. Ik was goed weg, stapte met mijn lange stekken over de golven en dook mooi door de eerste grote golf. Ik lag dan aan kop met links en recht van mij weinig te zien. Aan de boei kwam ik als 10de door. Ik verloor nog enkele plaatsen en kwam rond de 35ste plaats uit het water. De wissel ging tamelijk goed en zo kwam ik in het 3de groepje te zitten met enkele favorieten voor eindwinst. Ik beperkte mij tot volgen, volgen en nog eens volgen.. tamelijk kapot nog van het zwemmen. De eerste keer de ‘klim’ was geen succes. Ik zat voor de klim niet echt ‘fris’ en bij het opdraaien moest ik me wat inhouden omdat degene voor mij te veel remde. Ik verloor veel van mijn snelheid en blies mijn benen op. Ik reed nog even door maar ik wist dat ik het gaatje toch nooit meer zou dichtkrijgen. Ik wachtte op de achter komende fietsgroep en pikte aan. Uiteindelijk geraakte groep 3 nog vooraan en vormde ze mee de kopgroep. Ikzelf bleef in de achtervolgende groep. Een goeie wissel stelde me in staat om als 4de van mijn groep uit de wissel te lopen. Het lopen vlotte wel maar het echte goeie gevoel bleef uit. Ik hield mijn positie en werd uiteindelijk 34ste.

Achteraf bekeken had er meer ingezeten als ik in de kopgroep was beland. Maar een ‘als’ en een ‘dan’ zijn altijd snel uitgesproken. Nu terug rustig verder doen en dan zien we wat er volgende wedstrijden uit de bus komt. De motivatie is er alleszins. Ondanks mijn teleurstelling moet ik toegeven dat Quarteira voor herhaling vatbaar is.

21

Feb

Stage Aguilas (Spanje)

 

Mijn eerste examenperiode op de universiteit zat er al op en dat konden we gaan vieren in Spanje. Een stage van 2 weken werd hét ding om naar uit te kijken. Na een winter met praktisch geen blessures en consistent trainen ging zo’n stage me echt wel deugd doen. Op zondag deed ik nog een lactaattest om te peilen naar de huidige vorm om dan op maandag te vertrekken naar Aguilas om daar deze form zo goed mogelijk te verbeteren.

Aangekomen op de scene scheen de zon en verbrede de glimlach. Het was mijn 4de keer dat ik in Aguilas kwam. Daar al twee keer op stage geweest met topsportschool en eenmaal voor de ETU juniorcup twee jaar geleden. De plaats en het weer bepalen natuurlijk veel de sfeer maar de groep is de doorslaggevende factor voor het hele amusement gehalte van de stage. En een bangelijke groep was het. Met Peter Denteneer, Kjel De Hertog, Simon De Cuyper, Jelle Geens, Arthur De Jaegher, Lowie Dewitte, Stijn Goris (a.k.a. the coach), Ine Couckuyt, Charlotte Deldaele, Louise Vandenbroucke (a.k.a. lover Lowie) en Ines Van Troyen (a.k.a. lover Simon) kon het niet anders opleveren dan een stage vol amusement (Maar ook de nodige serieux wanneer het moest). ’s Avonds bijna altijd een gezelschapspelletje in de bar met drankje en borrelnootje zal ik nu weer even moeten missen. Trainingen werden perfect afgewerkt. De recuperatie was optimaal met s’ morgens en s’ avonds een zalig buffet vol goeie kost en ’s middags "una baguetta con queso o serrano" (klinkt gewoon al super). Begin februari in de zee gaan zwemmen is niet evident maar toch deden we het. Was het dat winters vetlaagje dat me levend hield of was het gewoon de zee die goed meeviel? Als ik eerlijk moet zijn denk ik toch het laatste. Een paar beachstartjes, wat extensief zwemmen met oriënteren in de voeten en de zon in de hemel maakte er weer een geweldig leuk boeltje van. In de eerste week van de stage werd er vooral basiswerk afgeleverd waarbij er in de tweede week enkele kwaliteits-trainingen op het menu stonden. Een tamelijk zware koppel (fietsen-lopen) met knallers als Jelle Geens, Kjel De Hertog en Lowie Dewitte was la crême de la crême.

Op het einde van de stage voelde ik wel echt dat ik moe begon te worden. Een klein hoestje en wat snot maakte me de laatste dag van de stage minder rendabel. Desondanks zijn we nu al enkele dagen thuis en voel ik de recuperatie zijn werk doen. Nu het kopje er een beetje bijhouden en aftellen naar de eerste wedstrijd in…jawel…Quarteira, waar het blijkbaar drummen is aan de finish…zien dan dat ik voor die massa aankom ;-)

Archief